Nikki Szofia
muziek, poëzie, spoken word en kleinkunst
over de staat van de wereld en hoe we daarvan helen
Nikki Szofia vertelt verhalen over liefde, heling en activisme door middel van poëzie, muziek en cabaret. Ze studeerde Antropologie en neemt dat mee in haar teksten en muziek door altijd op zoek te zijn naar waar het persoonlijke en het politieke samenkomen. Nikki opereert vanuit haar geboorteplaats Amsterdam en haar tweede thuis Amstelveen waar zij ook stadsdichter is.
Nikki's muziek is Nederlandstalige poëtische altfolk met een snufje hekserij. Met haar hoge stem, sferische soundscapes, poëtische teksten en tegelijkertijd rauwe woorden neemt ze je mee naar een mooiere wereld. Ze laat zich inspireren door verhalen van vrouwen om zich heen in de wereld.
Door de combinatie van poëzie/spoken word, storytelling, muziek en een grapje hier en daar tussendoor kun je bij een show een complete ervaring aan emoties verwachten.
De afgelopen twee jaar werkte Nikki aan haar debuutalbum HEEL, dat gaat over het helen als vrouw na het meemaken van seksueel geweld. Over hoe we als vrouw onze wegen vonden binnen het patriarchaat én hoe we daarvan helen.
HEEL beluister je op je favoriete streamingsplatform.
Mail voor boekingen: nikkiszofia@protonmail.com
Instagram: @nikkiszofia
Tiktok: @nikkiszofia
Substack: @nikkiszofia
Facebook: Nikki Szofia
Er volgen hier enkele gedichten.
Scroll verder naar beneden voor meer links en video's
Enkele gedichten
Verwarming
Er is een kamer in mij
waar de was is gestreken
de onderbroeken opgevouwen in een mandje in de kast
de ramen gelapt
het bed opgemaakt
een vaas rozen op tafel
de geur van vers gebakken brood
van buiten in de verte waar ook een wereld bestaat kun je vogels horen zingen
en als je op een dag weg moet
omdat er een land is waar je niet meer mag bestaan
laat het me dan weten
dan zet ik de verwarming alvast aan
Citroeninkt
Op een camping in Frankrijk bleekten we elkaars haren met citroensap. Het zwembadchloor lieten we de rest van het werk doen. We aten onze eerste ijsjes waarvan we onze moeders te grote happen lieten nemen en maakten de quizzen in onze tijdschriften.
We schreven elkaar brieven in onzichtbare inkt die alleen zichtbaar werd met citroensap. We plakten neptattoo’s op onze armen. Ik had een astronaut op mijn bovenarm. Jij een ster op je pols. Alsof je toen al wist dat je later als je groot was een sterretje wilde worden. En dat ik dan zo nu en dan naar je toe kon vliegen.
Soms denk ik dat we nooit hadden moeten stoppen met elkaar brieven sturen, en het bleken van elkaars haar met citroensap. Dat ik je ermee had moeten insmeren. Niet alleen je haar. Dat ik dan misschien wel de littekens op je huid, als de onzichtbare inkt op ons briefpapier, zichtbaar had kunnen maken.
Ik weet niet wat de dag was dat je begon met scheuren. En wanneer je besloot dat je huid dat ook moest. Ik weet niet wanneer een mens te gebroken is om nog mens te kunnen zijn. Ik weet niet wanneer je zo alleen bent dat je alleen jezelf nog achter moet laten. Ik weet niet waarom ik hier ben en jij niet, maar ik beloof je dat ik astronaut zal zijn.
Geen titel, geschreven voor boekhandel Libris Venstra als Stadsdichter van Amstelveen
Als je goed kijkt kun je de letters zien tussen de stoeptegels,
woorden tellen tussen. de voetstappen van jou en een ander
de regels waarnemen, zinnen vormen
op 0 uitkomen.
Als je heel goed kijkt kun je misschien
een blik vangen
een blijk van leven
Als je luistert hoor je misschien de verhalen
achter in op tussen door
de boodschappen vol prei en pompoen
de capuchon en de telefoon
het doosje aardbeienbonbons in de handen van de man die je doet denken aan je opa
de transportfiets die hier al weken staat
de gezichten in de winkelruit van de Bijenkorf
de vingertoppen op de winkelwagentjes
de man die de meeuwen voert
de vermiste katten op de nat geregende posters
het boek in de handen van degene naast je.
En als je heel goed kijkt
zie je misschien
een klein stukje
van jezelf.
een hart op de tong
een hart op de tong
In hoeveel talen kun je zeggen ik houd van jou
in zoveel talen kun je zeggen ga terug naar je eigen land
er is er maar één waarin ze je geloven
de taal weerklinkt in het landschap waarin je haar uitspreekt
sommige zinnen blijven altijd achter omheining besloten
ik zeg
we zitten allemaal in dit kofschip
vertel me
over jouw dagen op zee
hoe ze klinkt in jouw naamval
vertel me over jouw schip
neem me in vervoering
mijn oren vormen een weg naar mijn hart
ik wil ver-dwalen
ik wil – as we speak – switchen tussen onze talen zoals Nederlands en Engels onze zinnen
vermengen tot één, omdat elke taal iets anders vertelt over de reis die zij maakte, zin maakte
ik wil
mijn hart op de tong dragen
drink een kop thee de zee is rustiger hier
je voeten mogen landen in plaats van lopen
je handen hoeven niet alles alleen te dragen
het is de enige taal die we allemaal verstaan
